DOSTLUK

 Yaşamın en kıymetli hazinesi dostlardır.

 Dostlar ile mutlu dostlar ile güvenli olur

 dostlar ile neşelenir kimse.

Kalabalık dünyada çok huylar var 

hepsi birbirinden farklı

Kimse kimseye garip bakmasın, insan çoğaldıkça

huylar da çoğaldı.

Huyların benzemese de onlara,

onların yanında   onlar gibi oluver

 onların huyuna bezeniver biraz da,

Ayrılık çıkaran değil

muhabbetten yana, sen

onlar gibi oluversen onlar da bilir maksat

şenlik, huzur katmak ortama.

Kimi iyi huy hoşumuza gitti bizi yanına çekti,

Kimisi kötüye gitmiş huyu bozulmuş ne yapsa yok

 faydası.

Mantar tarlası gibi bu insanlar iyiside var kötüsüde.

Herkes ne bilsin kimisi süslü zehirli,

 kimisi şekilsiz şifalı.

Dostluk çok değerli kıymeti sonra çıkar değeri.

Zamanla değerlenen dostluktan gari ne kaldı şimdi.

Dostluğu değerli kılan Zaman.

Zaman uzadıkça dostlar kötü günlerde olur yaren.

Tanışdıysan biriyle olur ya, menfaat girer araya,

 yinede açma aranı onunla.

Sakın küsme merhaba yeter ona,

sonra  bak  göreçeksin

Eskidikçe bu böyle, dosttun olmuş konuşmasanda.

Zaman geçtikçe kardeş bilirsin onu aynı nefesi

 soludukça.

Tanıdığındır arkadaş çok eski zamandır,

Tanımadığına terçih edersin zaman gelinçe,

Dostun olur zaman geçinçe.

ESKİ DOST DÜŞMAN OLMAZ

Görürsün yaşayınça.

Unuttum ne vardı başucumda

Bir masa,sürahi ve bardak değil

Bildiğim bana ilaç olan dostlarım.

Ah bu susuzluğum zaman suyuna

Dalışım Yusuf’un ses kuyusuna

Dünyalığa, menfaata, eşyaya,

varlığa, yokluğa değil.

Sözler düğüm düğüm kalır boğazda,

Unuttum o zaman ne vardı başıucumda.

Dünya döner korkulan yine başımıza gelir

Yutuveren beni bir alem değil.

Dostlar unuturmu     sevenin sevgisini,

Aslan gibi olana.

Geç zaman geç,  yıllandır dostluğumuzu

Bir çınar gibi kök sal kalplere

Dallandır gövdeni her tarafa

Gölgelensin seninle,

Dost bilende bilmeyende.

Bu yıllar ki kim neymiş gösterir hiç yanıltmadan.

Dostlar elendikçe elenir üstte kalan değerlenir,

Bu eleğe girmiş bütün dostlar yıllandıkça sevilir.

Küçük de olsa büyük de,

Yenide olsa eskide, öz kul da olsa saf kul da,

Dost dosttur. Makbulu   dostluğu eskitendir.

 Dost kara günde

Kara gün,  ne zaman gelir belli olmaz insana.

Dostun olursa yanında, kara günlerde,

Dostun dağıtır, yüzü kararmış kara günleri ,

Kara gün utanır karardığı güne.

Ayna olur birbirine aydınlık yüzler

O yüzler ki birbirine benzer.

Aydınlık yüzler zor günlerde elinden tutar.

Ne elim ulaşır ne ayağım

Ben buraya bağlı burda durağım,

Ve sesler ve sesler ki gürül gürül,

Ekilmiş  buraya benim ağaçım!

Bu bildiğim dünya o dünya değil.

Her insanda başka bir dünya

maharet gören gönülde, gözde değil.Vesselam.

          Hacı   Özkul  Ongan

Düşünçe Yazılarım; 2008