Mar 3

Hepimiz yaşadığımız hayattan yakınır dururuz çoğu zaman. Kimimiz yaşadığımız çevremizdeki, kimimiz de aile içindeki veya işimizdeki sıkıntıları dert edinirizkendimize. Hayata baktığımızda en sık gördüğümüz şeydir, ömürlerinin üçte biri güzel geçsin diye üçte ikisini sıkıntıyla geçiren insanlar.
Bütün bu stres, koşuşturma içinde hangimiz yaşadığımız dünyaya bakıp düşünüyor amacının ne olduğunu ve bu amaca göre yaşayıp yaşamadığını? Ya da önce şunu sormalı amacımız ne olmalı? Bunun üzerinde düşününce, insan her şeyin kendinde bittiğini, bütün çözüm yollarının kişinin kendisine çıktığına fark ediyor. Çünkü “amacımız�? diyoruz. Bu konuda kişiye kendisinden başka kimse yardım edemez ve kişinin kendisine yardım edebilmesi için kendisini tanıması gerekir. “Seni diğerlerinden farksız yapmaya bütün gücüyle gece-gündüz çalışan bir dünyada kendin olarak kalabilmek, dünyanın zor savaşını vermek demektir. Bu savaş başladı mı artık hiç bitmez.�? Bu sözü okuduktan sonra aklımıza gelen ilk soru şu olmalı :”Kendin gibi kalabilmek nasıl olur?” Bebekler doğduklarında ne kadar saf ve temizdirler, hiçbir kötülüğe bulaşmamış, düşüncesine bile kötülük girmemiştir. Yaratıldığı gibidir. Kendin gibi kalabilmektir böyle olmak, tertemiz… Kötü olmamak, kötülük beklememek, saf olmak, Tertemiz olmak. Saf ve tertemiz olmak temizlenmeyi gerektirir, temizlenmeye önce kalbimizden başlamalıyız. Önce temizleyip tüm kötülüklerden arındırmalıyız onu! Eğer kalbimizi temizlemeyi başarırsak, bütün vücut, hisler, davranışlar, akıl, vicdan… Onun arkasından gidecektir. Kalp vücudun sultanı değil midir? Başı her zaman o çekecektir çünkü o temizse her davranış iyi, biraz karardığında davranışlar kötü olmuyor mu? Bunun böyle olmasının sebebi kişinin hayatının kalbinin yansıması oluşudur. Bir ayna misali, kalpte ne varsa hayata yansıyan da ondan başkası değildir.

Muhakkak her insan yaradılışında tertemizdir ve inanın ölünceye kadar isterse temiz ve saf kalabilir bu uğraş ve gayret onu öz kullardan eder. Bu gayret çevre ile müsabetler ölçüsünde olur. Dünya hali, toplum içinde yaşamak zorundayız ve bu zorunlulukta toplumun davranış şekline isteyerek veya istemeyerek gireriz veya bazı fiziki şartların değişmesi insanı değişime uğratabilir iyiye veya kötüye.. Her insan kendi fıtratında insanla daha dost olur ve yakınlaşma kurar. Aykırılığa tahammülü olmaz bu her iki kesim içinde geçerlidir. Aykırı insan istemez. Kendi gibi insan ister. Düşünse ki bir bebek gibi yani gerçek insan gibi saf olabilmek ne büyük bir hazine ve ne güzel zihin durgunluğu. Bilmem kim ne düşünüyormuş bana ne diyebilmek doğru bildiğin yolda kendin gibi yaşayabilmek. Zaman değişti başka görünmek lazım demek değil öz benliğinle bütün cesaretinle kendin gibi yaşamak. Her bir insana farklı davranış , onlara hoş görünmeye bürüneyim derken kendini unutmak , benliğini kaybetmek ne yazık, olmuşsun yaşarken mevta. Sen varken kendini yok sayma.