DÜŞÜNÇE

       KELLE

Dünyadan taş kaldırsan hafiflermi dünyanın yükü,

Dünyada ölse bütün düşmanın,

Dünya sana mı kalır sanırsın.

Dünya bana gerek dersin

Dünya senin olsa bir lokma yersin.

Bitmez kindarların düşmanlığı

Kimse kalmasa da dünyasında

Yalnızlık onun kaderi.

Dinlemez nasihat kimseden

Düşmanlık onun gıdası.

İnsan değil aslında bir kütük, Şekle girmiş bir hödük.

İnsan gırtlak derdinde, Birbirini yeme derdinde.

Güçü üzülen atar kederi gönüle, ağlatan ağlar sonunda.

Vefa yoktur bu sevgisizlerde gülerek bakar yarına

Kibire esir olup düşman olma güzele.

Havaya girmiş insan, görürmü güzelliği,iyiliği

Paçasından hava verilmiş, şişirilmiş koyun gibi,

Sevene olmadı müdanesi, burnu kalkık havası,

Derisini yüzecek bekler kasabını.

Millet zanneder memnun halinden,

Görünce derisi yüzülmüş sırıtan kellesini!

Çibiliyetleri bozuk hor gör onları

Kabil ‘den gelir bunların soyu sopu.

Sen sözünde durmaya bak istigametten ayrılma,

Vermiştin sözü Kalü Belada,

İşte bu sözü tutma yeri bu dünya.

              Hacı Özkul